Taniec orientalny (taniec arabski, raqs sharqi), znany pod nazwą taniec brzucha, pochodzi z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, gdzie był tańcem miłości i płodności. Tańczyły go głównie kobiety. Do Europy przywędrował pod koniec XIX wieku.
Współczesny taniec sceniczny łączy w sobie elementy zaczerpnięte z tańców folklorystycznych i tańca współczesnego. Nie jest to taniec sformalizowany tak jak taniec towarzyski, choreografie w tańcu orientalnym wykonuje się solo lub w grupie.

Taniec brzucha to kuszące ruchy bioder, brzucha i biustu połączone z subtelnym ruchem rąk, które idealnie harmonizują z orientalną muzyką. Elementem charakterystycznym jest tzw. shimmy czyli drżący ruch bioder wprawiający w drgania również brzuch tancerki.
Kobiety tańczą boso, ubrane w bajeczne stroje obszyte cekinami i brzęczącymi dzwoneczkami. Brzuch tancerki jest odsłonięty a biodra otoczone długą, kolorową suknią.
Rekwizyty używane przez tancerki to woale, laski ,miecze.
Taniec brzucha daje możliwość wyrażenia samego siebie, własnego temperamentu i osobowości

Taniec orientalny to niezwykle przyjemny i łatwy sposób na pozbycie się zbędnych kilogramów. Tańcząc w takt orientalnej muzyki spalamy około 500kcal/h. Ćwiczenia brzucha pozwalają na wyszczuplenie tali, wzmacniają i ujędrniają również mięśnie stóp, ud, brzucha, bioder i pośladków a także grzbietu.
Coraz częściej ta forma aktywności jest polecana przez lekarzy rehabilitantów jako idealna forma ruchu dla osób w każdym wieku. Głownie ze względu na eliminację bóli około-kręgosłupowych. Taniec brzucha zwiększa również giętkość ruchów i pozwala pozbyć się napięć.