Czcionki wi臋ksze, zazwyczaj od momentu wielko艣ci 2 kwadrat贸w, dawny cz臋sto drewniane, tzw. "drewniaki". Wykonywane uprzedni z twardego drewna, aczkolwiek z przeciwnej strony pozorom nie d臋bowego. Najcz臋艣ciej stosowano twarde drewno cienkow艂贸kniste: buk, grusza, klon, 艣liwa ewentualnie wi艣nia, nasycone olejem innymi s艂owy pokostem; u偶ywano tak偶e czcionek spo艣r贸d tworzyw sztucznych. Czcionki te nazywane 贸wczesny czcionkami afiszowymi.Wielko艣ci czcionek druk natomiast justunku okre艣lano jedynie do wn臋trza punktach typograficznych tak偶e nazwach zwyczajowych b臋d膮cych ich wielokrotno艣ciami.W drukarni najpopularniejsze dawny czcionki r臋czne zwane r贸wnie偶 fabrycznymi. By艂y to gotowe czcionki wykonane pozycja drukarni膮 wewn膮trz odlewni czcionek (giserni) tudzie偶 s艂u偶y艂y a偶 do wielokrotnego u偶ycia. drukarnia
8211; s膮 to wszelkie metalowe kostki, blaszki plus sztabki wype艂niaj膮ce puste po艂o偶enie dooko艂a czcionek tak, i偶by przy zwi臋kszeniu odleg艂o艣ci po艣r贸d znakami za艣 wierszami, tak偶e po wype艂nieniu pustych powierzchni 艂amanej kolumny stanowi艂a p艂e膰 s艂aba do tej pory ujednolicony o du偶ej masie blok.
Czcionka zosta艂a wynaleziona na Dalekim Wschodzie w 艣rodku XI w. w poprzek Bi Shenga, lecz do wn臋trza Europie do powszechnego u偶ytku zacz臋艂a przedostawa膰 si臋 dopiero od chwili XV w. Stosowania czcionek zaprzestano na pocz膮tku lat 90. XX w. po upowszechnieniu si臋 system贸w DTP. Obecnie czcionki u偶ywane s膮 zaledwie do wn臋trza artystycznych technikach druku natomiast w 艣rodku niekt贸rych drukach akcydensowych, np. w wykonywanych perfidnie tradycyjnymi metodami dyplomach czyli wewn膮trz wydawnictwach o charakterze pami膮tkowym.Czcionka ma zakorzeni膰 si臋 metalowego prostopad艂o艣cianu odlanego ze stopu drukarskiego. G艂贸wn膮 cz臋艣膰 czcionki stanowi s艂upek.
Na jego g贸rnej (czo艂owej) powierzchni znajduje si臋 wystaj膮ca g艂贸wka o kszta艂cie drukowanego znaku. P艂aska pokrywa g艂贸wki stanowi tzw. oczko odbijaj膮ce w 艣rodku trakcie drukowania znaki pisarskie. Oczko owo obszar samego znaku. Prostok膮t opisany na obrysie g艂贸wki nie wype艂nia niemniej jednak ca艂o艣ci powierzchni czo艂owej czcionki. Pomi臋dzy g艂贸wk膮 tudzie偶 kraw臋dziami bocznymi czcionki znajduj膮 si臋 odleg艂o艣ci zwane odsadkami. Odsadka umo偶liwia zestaw samego tekstu bez justunku, zapewniaj膮c minimalny konieczny przerwa pomi臋dzy znakami do wn臋trza wierszu (w poziomie) za艣 mi臋dzy wierszami (w pionie).Jedna z powierzchni bocznych czcionki jest tzw. p艂aszczyzn膮 sygnaturow膮. Zawiera bia艂og艂owa wy偶艂obienia (sygnatury) maj膮ce upro艣ci膰 osobie sk艂adaj膮cej &